เมื่อ ดานา อายุได้ 8 เดือน แม่ก็รู้ตัวว่าแม่จะมีน้องให้ดานาแล้ว
ความรู้สึกของแม่ตอนนั้น ทั้งดีใจ และกังวล
แม่ดีใจที่ดานาจะมีน้อง แม่อยากเลี้ยงลูกทีเดียว เหนื่อยทีเดียว
แต่แม่ก็กังวลว่าจะดูแลลูกได้ไม่ดี ทั้ง 2 คน
ถึงอย่างไร ลูกก็มาแล้ว และเป็นลูกของแม่ทั้งสองคน
แม่จะต้องดูแลลูกให้ดีที่สุด
ตอนที่รู้ตัวว่าท้องอีกคน แม่อยากได้ลูกชาย
เพราะแม่มีดานาเป็นลูกสาวแล้ว
แต่แม่ก็ฝากทุกอย่างไว้กับพระผู้เป็นเจ้า ที่จะประทานของขวัญมาให้แม่
จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็เป็นลูกของแม่เหมือนกัน
และแม่ก็จะรักลูกให้เท่ากัน
ตอนที่แม่ท้องลูกคนที่ 2 แม่ไม่มีอาการแพ้ท้องเหมือนที่ท้อง ดานา
แม่แข็งแรงมาก ขับรถมาทำงานเองได้จนคลอด
แถมอยู่บ้านก็ขับมอเตอร์ไซต์ ไปโน่นไปนี่จนใกล้คลอดเหมือนกัน
แม่กินทุกอย่างได้ น้ำหนักก็ขึ้นพรวดๆ จนคุณหมอสั่งให้งดอาหารแป้ง และอาหารมันๆ หน่อย
คุณหมอกลัวจะคลอดยาก ที่สำคัญหลังคลอดเดี๋ยวแม่จะอ้วนไป
ตอนท้องโต ดานาชอบมาตบท้องแม่บางทีก็หอมน้อง ชอบเปิดเสื้อแม่ดูน้อง
ตอนที่คุณหมอ อัลตราซาวด์ ดูไม่เห็นเพศ
แต่ความรู้สึกของแม่บอกว่าลูกของแม่เป็นผู้หญิง
แม่ตั้งใจว่าถ้าเป็นผู้ชายจะให้ชื่อ ดานิช อีก
แต่ถ้าเป็นผู้หญิงจะให้ชื่อ ดีนีย์ หมายถึง ศาสนาของฉัน
และแล้ววันที่แม่คลอดลูกสาวอีกคนของแม่นั้น
เป็นการคลอดก่อนกำหนด ตั้งเกือบ 2 สัปดาห์
ที่จริงลูกเกือบจะออกมาตั้งแต่ตอน 8 เดือน
แต่คุณหมอให้ยาระงับไว้ เป็นยาคลายกล้ามเนื้อ และยากันแท้ง
คุณหมอบอกว่าลูกอยู่ในท้องดีกว่าออกแล้วต้องอยู่ตู้อบ
วันที่แม่คลอดดานา แม่ตื่นมาละหมาดซุบฮฺ และมีเลือดออกที่ช่องคลอด
พ่อก็เลยพาแม่ไปโรงพยาบาลเพื่อให้หมอตรวจ แต่หมอบอกให้คลอดได้แล้ว
วันที่แม่คลอดดีนีย์ แม่ไปตรวจท้องตามที่หมอนัด และหมอบอกว่าปากมดลูกเปิดแล้ว
ให้แม่เข้าโรงพยาบาลเพื่อคลอดได้เลย
แม่ต่อรองขอมาคลอดวันรุ่งขึ้น แม่อยากกลับไปนอนกอดดานาอีกคืนหนึ่ง
วันที่ 6 มกราคม 49 แม่เข้าโรงพยาบาลเพื่อคลอด ดีนีย์
วันที่คลอดดีนีย์ แม่สงสารลูกมาก ห้องพิเศษไม่ว่าง แถมกว่าแม่จะออกจะห้องหลังคลอดมาอยู่ห้องพักฟื้นได้ ตั้งวันหนึ่ง ตอนนั้นแม่เครียดมาก
อยู่คนเดียวในห้อง จะหันไปพูดกับใครก็ไม่ได้ นอนร้องให้
น้ำนมก็ไม่ออก แม่ขอนมมาให้ลูกกิน พยาบาลก็ไม่ให้ แม่ขอออกจากห้องหลังคลอด
ขอไปอยู่ห้องรวมก็ได้
และต้องอยู่ห้องรวมจนออกจากโรงพยาบาล เพื่อห้องพิเศษไม่ว่างเลย
ลูกสาวคนที่สองของแม่เลยเป็นเด็กที่ต้องอดทนมาตั้งแต่เกิด
แม่ให้พ่อไปติดต่อห้องพิเศษตลอด แต่ห้องไม่ว่าง
แถมแม่ยังไปมีเรื่องมีราวกับพยาบาลตลอดเวลา
ยังไงลูกของแม่ก็แข็งแรงดี
ตอนแม่อยู่โรงพยาบาลกับดีนีย์
แม่คิดถึงดานามาก
แม่นอนกอดดีนีย์ และคิดถึงดานา
เมื่อพาดีนีย์กลับบ้าน ดานายังปรับตัวไม่ได้
งอแงตลอดเวลา
แม่ดุลูกไปบ้าง เพราะอยากให้ลูกปรับตัว
ช่วงนั้น ลูกสาวแม่หน้าตาไม่สดใจ แม่เข้าใจลูก
แต่ต้องพยายามให้ลูกยอมรับให้ได้ว่าลูกมีน้องแล้ว
ตอนนี้ลูกแม่ปรับตัวได้แล้ว
แม่รักลูกจ๊ะ
ม่าม๊า
No comments:
Post a Comment